POMİ KATALOĞU: 'SOYLU BİR MİMARLIĞA DOĞRU' [TOWARDS A GENTRIFIED ARCHITECTURE] |
Konutlar ve spor alanları
Pomi Kataloğuna Göre Gelecek Yüzyılın Mutlak Soylu Ülkelerindeki Soylu Mimarlıklar
Pomi’nin çizdiği gelecek dünyası, oldukça karanlık bildirimlerle dolu. Kataloğun sayfalarını kat ederken, şöyle bildirimlerle ya da tasarımlarla karşılaşıyoruz:
Şiddet, dayatma, gelenekselcilik, genetik proje, bedenler üzerindeki tahakkümün mutlaklığı, tiranın kendi biçim dilini mutlak bir estetik olarak dayatması, her türden tarihsel referansın serbestçe ve kuraltanımaz bir biçimde kolajlanabilir hale gelmesi, hatta bu durumun gücün en olağan görünümü sayılması. Avangardın askeri olanla garip bir biçimde evlendirilmesi. Devlet aygıtının da bizzat bir tüketim nesnesi olarak üretilmesine dayalı genetik dönüşüm projesinin yaygınlığı. Şiddet ithalatının küresel ölçekteki olağanlaştırılma modellerinin satışı. Sayısız biçim ve aktivite kılığına sokulmuş soma’nın dolaşımına harcanan devasa bir meblağ. Sansürün fütursuz varlığı. Suçun ve suçlunun bir gerçekçilik etkisi yaratmak amacıyla yapay olarak üretimi. Kapatmanın özgürlük olarak yeniden pazarlanması ve kentlerin hapishane olarak yeniden modellenmesi. Hapsedilme ve kapatılmanın sınırlarının mekânsal bir altüst oluşla yeniden tanımlanması. Kentlere nüfus akışlarının her fırsatta denetlenmesini mümkün kılan yeni mekânsal düzenlemelerin anıtlaştırılması. Konvansiyonel panoptik aygıtların yeni fetiş kule mimarlığıyla ikamesinin pazarlanması. Şiddet ve aşağılamanın eril bir güç unsuru olarak normalleştirilmesi ve teşhiri. Askeri biçimlerin bütün kamusal mekânı kuşatması. Ready-made askeri koloni kentlerinin belirmesi. Nazizmin yarıda bıraktığı ırk projesinin geri dönüşü ve heteronormativizmin bir kez daha denetlenmesiyle sonuçlanan cinsiyetçi devlet yapılarının kurulması. Gen ıslahı projesine yatırım yapmaya gücü olmayanların, sisteme hammadde olarak geri döndürülmesi modelinin gelişmesi. Dünyanın beyazlaşması projesinin kentsel bir model olarak geri dönüşü. Hazır biçimlerin kesilip biçilmesine dayanan ironik bir yenilik üretimi modeli. Hazların kadın bedeni üzerindeki denetim bağlamında devletleştirilmesi. Doğanın da öjenik bir hammadde olarak yeniden üretimi ve kentlere pazarlanması...